No-code
Model tworzenia aplikacji, w którym całość logiki, wyglądu i funkcjonalności projektuje się przy użyciu wizualnych narzędzi – bez pisania kodu. To podejście jest skierowane do osób nietechnicznych, które chcą samodzielnie budować rozwiązania cyfrowe.
Low-code
Technologia umożliwiająca tworzenie aplikacji za pomocą komponentów wizualnych, przy jednoczesnej możliwości wprowadzenia własnego kodu w bardziej zaawansowanych scenariuszach. Idealna dla zespołów, które chcą przyspieszyć development, zachowując elastyczność.
Interfejs wizualny (Visual Interface)
Graficzne środowisko, w którym użytkownik projektuje aplikację poprzez przeciąganie elementów, łączenie bloków logiki i definiowanie zachowań bez kodowania ręcznego.
Model danych (Data Model)
Struktura opisująca sposób przechowywania i organizowania danych w aplikacji. W narzędziach no-code/low-code często tworzony graficznie, z automatycznym generowaniem zależności i relacji.
Logika aplikacji (Application Logic)
Zestaw reguł i warunków definiujących, jak aplikacja reaguje na działania użytkownika. W no-code tworzona za pomocą edytora przepływu lub bloków warunkowych.
Automatyzacja (Automation)
Proces tworzenia zadań i reguł, które wykonują się automatycznie – np. wysyłka maila po wypełnieniu formularza. Kluczowy element w aplikacjach opartych na logice zdarzeniowej.
Zarządzanie stanem (State Management)
Sposób, w jaki aplikacja przechowuje i aktualizuje informacje w czasie rzeczywistym. W środowiskach no-code/low-code często uproszczony i zintegrowany z modelem danych.
Formularze dynamiczne
Formy, które zmieniają swój wygląd lub działanie w zależności od danych wejściowych lub kontekstu. Projektowane bez pisania kodu, ale z możliwością dodawania warunków i walidacji.
Logika warunkowa (Conditional Logic)
Tworzenie zależności typu „jeśli... to...” w aplikacjach, np. pokazanie dodatkowego pola formularza, jeśli użytkownik wybierze określoną opcję.
Zarządzanie przepływem (Workflow Management)
Projektowanie sekwencji zdarzeń lub działań w aplikacji – np. co się dzieje po rejestracji użytkownika lub po zatwierdzeniu formularza. W no-code możliwe do ustawienia w formie bloków logicznych.
Interfejs użytkownika (UI)
Wizualna warstwa aplikacji – przyciski, formularze, widoki. W no-code tworzony bez kodu, poprzez edycję gotowych komponentów.
Doświadczenie użytkownika (UX)
Wrażenia i komfort użytkownika podczas korzystania z aplikacji. W no-code/low-code często wspierane przez predefiniowane rozwiązania ułatwiające intuicyjną obsługę.
Publikacja aplikacji (Deployment)
Proces udostępnienia gotowej aplikacji użytkownikom końcowym. W technologiach no-code i low-code często uproszczony do jednego kliknięcia.
Skalowalność (Scalability)
Zdolność aplikacji do obsługi zwiększającej się liczby użytkowników lub danych bez utraty wydajności. W kontekście no-code/low-code ważne przy planowaniu większych projektów.
Testowanie wizualne (Visual Testing)
Proces testowania aplikacji poprzez interfejs graficzny, bez pisania testów automatycznych. Umożliwia szybkie wykrywanie błędów logiki i działania interfejsu.
Komponenty (Components)
Gotowe elementy, które można przeciągnąć i użyć w projekcie – np. formularz, tabela, przycisk. Ułatwiają szybkie budowanie interfejsów.
Zarządzanie wersjami (Versioning)
Możliwość cofania zmian i tworzenia wersji roboczych projektu. Kluczowe przy pracy zespołowej i iteracyjnym rozwoju aplikacji.
Uprawnienia i autoryzacja (Permissions & Authentication)
Zarządzanie tym, kto ma dostęp do jakiej części aplikacji oraz mechanizmy logowania użytkowników.
Baza danych wbudowana (Built-in Database)
Wewnętrzny system przechowywania danych, dostępny bez konieczności konfiguracji zewnętrznej bazy. Wspólny element większości platform no-code.